Í Flóanum

23.06.2017 21:44

Sjáumst í sundi (SÍS )

Að undanförnu er ég farinn að stunda það að fara í sund, jafnvel oft í viku. Fátt finnst  mér betra fyrir skrokkinn á mér. Það er sama hvort ég er að brepast í verkjum og stirðleika eða sprækur sem lækur, ég er alltaf betri eftir að hafa farið í sund.

Ef ég er góður syndi ég gjarnan/jafnvel  nokkur hundruð metra. En ef ég er slæmur læt ég nægja að sitja í heitapottinum nokkra stund.

Frá því einhvern tíman fljótlega eftir áramót og þar til nú um síðustu mánaðarmót hef ég mætt tvisvar í viku í vatnsleikfimi hjá "Vatn og heilsu"  á Selfossi. Það hefur gert heilmikið fyrir mig og hjálpað mikið til við að halda mér í sem bestri þjálfun,

Ég er sannfærður um að það sé besta ráðið við að glíma við parkinsonveikina. Í dag er þessi sjúkdómur enn ólæknandi og góð líkamleg heilsa og hreifing kannski eina ráðið til að vinna gegn og seinka því hvað veikin herðir tökin með tímanum. (og hækkandi aldri)

Það er einn vandi sem ég á við að etja í þessum sundferðum mínum. Ég get alls ekki verið með gleraugun mín í lauginni. Það gerir það að verkum að ég á bágt með að þekkja fólk sem ég hitti í lauginni eða í heitapottinum vegna þess að ég sé svo illa gleraugnalaus.

Í dag kom það fyrir að fyrrum sveitungi minn kom í pottinn þar sem ég sat. Hún kinnkaði kolli til mín en þar sem ég bar ekki kennsl á hana tók ég ekki eftir því. Það var svo ekki fyrrr en ég fór upp úr að ég áttaði mig á hver þetta var..

Eflaust hefur þetta komið fyrir áður án þess að ég hafi áttað mig á því. Það er næsta víst að nú er orðinn nokkur stór hópur af fólki sem ég hef þekkt í gegnum tíðina sem hugsar: Það er naumast hvað hann Aðalsteinn Í Kolsholti er orðinn stór upp á sig

Ég vil nú gera tilraun með að biðja alla afsökunnar á þessu og vona að fólk sýni þessu skilning. Það er fjarri mér að vera með einhver merkilegheit, ég einfaldlega sé ekki betur.

En svo er sjaldan ein báran stök. Um daginn lennti ég í því þegar ég var að koma út úr Apótekinu að ég geng beint í flasið konu einni. Okkur bregður báðum og mér finnst ég strax kannst eitthvað við hana. Konan er líka hálf skrítinn á svipinn en við köstum kveðju á hvort annað og höldum áfram okkar leið.

Það er svo þegar ég er kominn inn í bíl að ég átta mig á því að þessi kona var með mér í vatsleikfiminni í vetur. Ég hafði alltaf séð hana gleraugnalaus í lauginni en nú ætlaði ég ekki að þekkja hana þegar ég var með gleraugun.

Ég sá þessa konu svo aftur á Selfossi í gær og fór þá til hennar og bað hana afsökunnar á þessu. Hún tók því vel en sagði sjálf hafa átt bágt með að þekkja mig " svona í fötum"  emoticonemoticon emoticon


30.05.2017 23:22

Frændgarðurinn

Þær eru kostulegar sumar sögurnar sem sagðar voru af Magnúsi "sálarháska" en hann var kunnur landshornaflakkari og letingi, fæddur 1771 og dáinn 1844.  Honum var samt lýst sem "atgervimanni bæði að greind og líkamsþroska og lagvirkni, en auðnumaður lítill og urðu honum rýr afnot atgervi sinna".

Magnús var Guðmundsson og ættaður úr Öxnadal en þvældist víða um land. Ungur maður ákvað hann að gerast útilegumaður og lagðist út á Hveravöllum. Hann mun hafa verið á Hveravöllum í þrjár vikur. Hann náði lambi sem hannn stal af afréttinum og ætlaði að sjóða það í hver. Lambið mun hafa soðnað í mauk í hvernum og nýttist Magnúsi ekkert nema lungun sem flutu upp og voru hálf hrá.

Magnús sagði svo síðar frá að fyrstu vikuna á Hveravöllum hefði hann lifað á hráum lambslungum, aðra vikuna á munnvatni sínu, og þriðju og síðustu á guðsblessun  "og það var versta vikan".

Margar sögur voru sagðar af Magnúsi sem lýstu honum sem afreks sláttumanni. En af leti gekk hann alltaf seint til verks en sló svo loks á stuttum tíma til jafns við það sem aðrir slóu á lengri tíma og eru lýsingar á því oft á tíðum nokkuð skrautlegar. (þjóðsögur Jóns Árnasonar).

Frændi Magnúsar sálarháska var Jón Magnússon (f. 1758 - d. 1840) en þeir voru bræðrasynir. Jón var eins og Magnús fæddur í Öxnadal en fór suður og austur í V-Skaftafellssýslu. Kona hans var Guðríður Oddsdóttir frá Seglbúðum. Þau búa á nokkrum stöðum í Landboti fyrst en svo 13 ár í Hlíð í Skaftártungum. Þaðan kemur hann að Kirkjubæjarklaustri þar sem býr til æfiloka.

Á Kirkjubæjarklaustri hefst hann til valda og virðingar.  Hann er héraðshöfningi og stórbóndi. Þau hjón eignast 10 börn auk þess sem Jón átti fyrir dóttur með Gróu Lýðsdóttur, sýslumanns í Vík. Frá þeim er kominn fjöldi afkomenda og margir Vestur-Skaftfellingar rekja ættir sínar til Jóns Magnússonar.

Þórarinn Helgason rithöfundur frá Þykkjabæ og einn af afkomendum Jóns sagði að "á ýmsu hafi gengið um það , hver heiður væri að vera kominn frá Jóni Magnússyni, en tilkomulítið hefur það aldrei þótt.

Sjálfur get ég rakið ættir mínar til tveggja barna Jóns Magnússonar á Kirkjubæjarklaustri.
Sigríður Jónsdóttir  (1799-1872) átti Guðríði Bjarnadóttur (1832-1909). Dóttir hennar var Sigríður Sigurðardóttir (1861-1901) langamma mín, móðir afa míns Þórarins Auðunssonar  (1892-1957)

Sonur Jóns Magnússonar á Kikjubæjarklaustri var Magnús Jónsson (1804-1835) Hans sonur var Þórarinn Magnússson (1831-1900) sem var faðir Auðuns Þórarinssonar (1858-1938) langafa míns.


  • 1
Flettingar í dag: 7
Gestir í dag: 5
Flettingar í gær: 84
Gestir í gær: 25
Samtals flettingar: 444007
Samtals gestir: 75229
Tölur uppfærðar: 28.7.2017 02:26:25
clockhere

Í Flóanum

Nafn:

Aðalsteinn Sveinsson

Farsími:

8607714

Heimilisfang:

Kolsholti I

Staðsetning:

Flóahreppur

Heimasími:

4863304

Tenglar